Poprzedni post być może był zbyt długi a przez to nieczytelny. Przedstawmy więc wzajemne zależności w perykopie o Drugiej Zapowiedzi Męki na prostej grafice.
Wszyscy trzej synoptycy posiadają wspólny rdzeń wypowiedzi (A1), przy czym u Mateusza i Łukasza jest on stylistycznie bliższy.
Mateusz dodaje drugi logion nt. powstania z martwych.
Łukasz dodaje zakończenie nt. nie zrozumienia tej wypowiedzi przez uczniów.
Marek posiada zarówno drugi logion z Mateusza (w stylu Mateusza) jak i zakończenie Łukasza (w stylu Łukasza i Dziejów Apostolskich). Jego wersja jest więc najdłuższa i rozbudowana.
Najbardziej racjonalnym wytłumaczeniem dla takiego schematu powiązań jest założenie, że Marek stanowi podsumowanie i harmonizację treści Łukasza i Mateusza, łącząc ich stylistyki i tematyki wypowiedzi.
Nasuwa się jednak jeszcze jedno pytanie: jeśli Mateusz pracuje na tekście Łukasza, dlaczego pomija jego zakończenie. Jeśli to Łukasz pracuje na Mateuszu, dlaczego pomija połowę logionu?
A może rozwiązanie jest jeszcze inne: Mateusz i Łukasz niezależnie od siebie pracują na jeszcze innej ewangelii lub materiale bazowym, zbiorze logiów. Zbiorze, którego przewodnim tematem jest przyjście Syna Człowieczego.
Taką proto-ewangelią byłby więc „Proto-Mateusz” a nie „Proto-Marek”, bo tematyka Syna Człowieczego jest ściśle związana z Mateuszem.
