Wielkie kodeksy biblijne

/ linki do wersji elektronicznych w grafikach po lewej stronie każdego kodeksu /

Codex Sinaiticus (א) – wersja elektroniczna Kodeksu Synajskiego, jednego z najstarszych, pochodzących z IV wieku, manuskryptów Septuaginty i Nowego Testamentu. Uważany jest za jeden z najlepszych rękopisów Nowego Testamentu, zawierających tekst aleksandryjski.

Codex Alexandrinus (A) – wersja elektroniczna pochodzącego z I poł. V w. Kodeksu Aleksandryjskiego. Kodeks w części dotyczącej Ewangelii zawiera tekst bizantyński, w pozostałych księgach aleksandryjski. Posiadał opinię najlepszego rękopisu biblijnego przechowywanego na Wyspach Brytyjskich i cieszył się nią aż do chwili nabycia przez Bibliotekę Brytyjską Kodeksu Synajskiego.

Codex Vaticanus (B) – wersja elektroniczna Kodeksu Watykańskiego, rękopisu Starego i Nowego Testamentu, jednego z czterech wielkich kodeksów biblijnych. Pisany jest grecką uncjałą na pergaminie. Paleograficznie datowany jest na IV wiek. Przekazuje tekst aleksandryjski.

Codex Ephraemi Syri rescriptus (C) – wersja elektroniczna pochodzącego z V w. Kodeksu Efrema. Kodeks przekazuje tekst mieszany, aleksandryjsko – bizantyński, zawiera dość dużą ilość luk i uszkodzeń tekstu. W XII w. został nadpisany Traktatami Efrema Syryjczyka.

Codex Bezae Cantabrigiensis (D) – wersja elektroniczna Kodeksu Bezy. Kodeks przekazuje tekst zachodni. Posiada z jednej strony szereg opuszczeń w tekście ewangelii (tzw. western non-interpolations), z drugiej znacznie bardziej rozbudowany i wygładzony stylistycznie tekst Dziejów Apostolskich.

Ważniejsze kodeksy majuskułowe

Codex Washingtonianus (W) – wersja elektroniczna Kodeksu Waszyngtońskiego. Kodeks pochodzi z V w., przekazuje tekst eklektyczny. Słynie z tzw. Logionu Freera w Mk 16:14, dodatku niewystępującego w żadnym innym zachowanym rękopisie.

Ważniejsze kodeksy miniskułowe

Miniskuła 700 – pochodzący z XI w. kodeks minuskułowy 700 jako jeden z nielicznych zawiera archaiczne lekcje „Jezus Barabasz” w ewangelii Mateusza oraz Modlitwę Pańską zgodną z wersją Marcjona (II w. ne) i Grzegorza z Nyssy – wezwanie Ducha zamiast Królestwa. Kodeks należy do rodziny cezarejskiej.

/ strona w opracowaniu /